Persoonlijk·Vroeggeboorte

Een jaar geleden – kon ik maar bij jou

Wat een heerlijk weer, ik ben weg van de winter, koud, zonnetje, sneeuw, gezelligheid. Maar nu begint het een beetje glad en glibberig te worden. Precies zoals mijn gevoelens en emoties, het is namelijk allemaal een jaar geleden dat ons jongste dochtertje werd geboren, maar waar wij direct afscheid van moesten nemen. We deden dit uit liefde, al betekend dat niet dat ik er zomaar mee kan dealen. Ik ben vaak nog boos, verdrietig, emoties schieten alle kanten uit. Ik kan zo ontzettend genieten van Rosa-Lynn en Nathan, hun in de sneeuw te zien, op de slee of samen onder de deken met hun theetje met melk op de bank.

Maar als ik dan even een momentje voor mijzelf heb, vooral ‘s avonds, dan voel ik mij zo somber en alleen, ik hoef maar iets van een droevig liedje, tv programma of reclame te zien of horen en de tranen stromen over mijn wangen. Mijn emoties zijn precies zoals het weer, het schiet alle kanten uit… Zo weet ik nog heel goed dat vorig jaar op de geboorte dag van Féline het stormde, zo erg dat er code rood was gegeven en dit klopte, daken vlogen van huizen, mensen schoven over de straten en toen wij naar het ziekenhuis reden was er een grote dennenboom omgevallen zo dwars over de dijk, de lucht was helder maar grijs. Eind van de ochtend toen de pastoor was geweest veranderde het weer opeens en scheen het zonnetje door het ziekenhuisraam, het voelde zo warm en fijn aan. Eigenlijk heb ik dit jaar op 18 januari ook als fijn ervaren, heerlijk met de kindjes alleen maar gedaan waar we echt zin in hadden, geen verplichtingen maar genieten van elkaar, wel was ik onwijs moe en liet mijn gedachte mij niet los en miste ik Féline even net een beetje meer als gewoon. Het weekend kwamen onze ouders, zus, broer en hun gezinnen langs en aten we samen een taartje, gewoon om het samen zijn, het voelde goed.

Een jaar na de creamatie..

Die dag was belabberd, ik voelde mij zo slecht, had al een week blaasontsteking (kan bijna geen toeval zijn) maar het leek maar niet over te gaan, koorts, moe, niet lekker en onwijs droevig. Ik kon overal om huilen en dat deed ik dan ook. Het voelde weer precies als toen, weer dat afscheid, het verdriet kwam weer helemaal boven.

Jaar na de curettage..

Dat gebeurde ook nog allemaal nog 13 dagen na de bevalling, na veel pijn en verdriet, bleek het toch van binnen niet helemaal lekker te zitten. Hier scheef ik over, dus curettage.

Dat herinner ik mij ook nog zo goed, maar toch heb ik dat ergens verdrongen, die pijn heb ik gewoon weggestopt toen de tijd omdat ik daar niet bij kon komen door mijn verdriet. Maar het is toch gebeurd, vandaag een jaar geleden. Kon ik maar weer even in dat ziekenhuisbed kruipen met die onwijs lieve anesthesie zuster, die mij volledig snapte en die ik op dat moment echt nodig had. Ik wil het niet nog eens meemaken, maar om weer even te kunnen slapen (inslaap gebracht te worden) zodat ik even weg kan zijn van hier… Dat zou ik stiekem nog wel even willen vandaag. En dan wil ik dromen over een hemel met prachtige sneeuw, waar wij allemaal samen zijn, waar de kindjes elkaar leren kennen en een sneeuwpop maken.. Samen, net als in een sprookje.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.