Persoonlijk·Vroeggeboorte

Zwanger en ziek- laatste weken 2017

December 2017, op de radio hoor ik steeds maar dat het vorig jaar rond deze tijd zo mooi sneeuwde, alles was wit, het was echt winter. Je hoort welke liedjes er populair waren, welke acties er gevoerd werden, welke goede doelen er gesteund werden, wat er op de televisie te zien was… Erg leuk allemaal die terugblikken, maar bij mij roept het vervelende herinneren op, want wat voelde ik mij beroerd vorig jaar rond deze tijd. Niet wetende wat er aan de hand was en mij onwijs schuldig voelde naar mijn baby in mijn buik toe, want ik hoorde toch juist gelukkig en blij te zijn en niet mijn buik te verbergen, sipjes, onwijs moe, een kort lontje en steeds ongelukkiger te worden?

Ik weet nog heel goed dat het zo erg sneeuwde vorig jaar rond deze tijd, waarom ik dit nog weet? Nou omdat ik gebroken was, ik kon niet meer, maar moest door en ging ook door. Vroeg mijn bed uit, de kinderen wassen omkleden, gezichtjes goed insmeren voor tegen de kou. Als dat allemaal gedaan was, was ik blij dat ik mijzelf in een broek kon hijsen, schoenen aan, jas aan en richting school kon gaan. Maar die ene dag een week of 2 voordat ik de 20 weken echo had kan ik mij nog goed herinneren, ik had net een aantal nachtdiensten achter de rug dat weekend en dat was een hel, ik was daar zo slecht (misselijk, vermoeid, ziek) uitgekomen dat ik echt moed aan het verzamelen was om überhaupt die deur uit te komen. 

Wij waren onderweg, maar iets over de helft (5 minuutjes lopen van huis vandaan) stortte ik in, ik zat daar helemaal alleen op een stoeprandje met mijn 2 kinderen en mijn kleine meisje in mijn zwangere buik, stilletjes te huilen, mijn misselijkheid en duizeligheid weg te puffen, een huilende dochter die zich zorgen maakte (om haar moeder en om te laat te komen op schooltje) en een verbaasd zoontje die in de kinderwagen in zijn warme voetenzak om zich heen zat te kijken, hij snapte er niks van, wat logisch was, hij was nog maar 1 jaar. 

Iedereen fietste of liep langs ons heen, alsof wij onzichtbaar waren, wat voelde ik mij hulpeloos en alleen. Al die mensen die ik normaal zonder twijfel te hulpen zou hebben geschoten -geen idee wie het waren, want was zo ziek dat ik het niet eens kon zien, maar het waren er veel, dat weet ik wel- die mensen liepen en fietste gewoon langs ons heen. Na 3 minuten toen het rustiger werd verzamelde ik al mijn moed bij elkaar en ben ik half huilend naar school gelopen, eenmaal in school stond ik te rillen en te shaken van een soort shock, maar gelukkig we werden gezien én geholpen! Mijn lieve achterbuurvrouw schoot ons ter hulp, ze nam alles van mij over en zette mij op een bankje in de hal neer. Mijn dochter werd gelukkig liefdevol naar de klas gebracht en ik zag aan haar dat de last van haar schoudertjes afvielen. Gelukkig ik kon weer rustig ademhalen…

Ondanks dat ik toen weer rustig kon ademhalen voel ik nu steeds weer die pijn en verdrietige dagen van eind 2017, als ik op de radio hoor: “vorige jaar rond deze tijd toen….”

Dit is 1 dag van mijn ellendige weken voor onze, nog ellendigere, 20 weken echo 😦 Wat ben ik blij dat dit voorbij is, maar wat had ik het graag 10x over gedaan als ik daarmee onze Féline terug zou krijgen! ❤️

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.