Persoonlijk·Vroeggeboorte

Laatste avond voor crematie

Laatste avond voor crematie

Van die dag kan ik mij eigenlijk weinig herinneren, het ging zo snel en helemaal langs mij heen. Er moest voor mij gevoel nog zoveel geregeld worden en hoe zal het morgen (de dag van de crematie) toch allemaal verlopen? Begeleid ik mijn kinderen wel goed, kan ik al hun wensen vervullen? En nogmeer van dit soort gedachtes gingen door mij hoofd.
Wel kan ik mij herinneren dat ik al 2 dagen van de kinderen nergens heel kon en mocht, ze waren hangerig en huilerig, maar toch ook weer heel erg stil. Papa mocht niks doen, alles was “mama mama mamaaa doen”.
Ik had helemaal geen tijd om even alleen naar Féline te gaan, want ik wilde hun ook geen verdriet en pijn doen. Elke avonds was ik zelf zo ontzettend moe en verzwakt door al de emoties en bloedverlies, daarbij kwam ook nog eens kijken dat ik avonden lang bezig was met Zusje te troosten, in slaap knuffelen, over haar rug kriebelen, troosten als ze weer eens wakker schok en regelmatig viel ik van ellende ook in slaap.

Ik had besloten dat de avond voor de crematie ik echt terug wilde, helemaal alleen. Féline lag een straat verderop bij een lieve kennis/vriendin opgebaard in een mooi kamertje aan de dijk, dus ik sprak af dat ik nog even zou langskomen als de kinderen sliepen. Ik gaf het even netjes aan maar eigenlijk mocht ik altijd erheen wanneer ik maar wilde, we hadden namelijk ook gewoon een sleutel.
Zusje, maar ook Naath dit keer konden niet slapen, ik voelde de beu al hangen, maar ik moest en zou gaan. Uiteindelijk sliep onze kleine knul en kon ik naast Zusje gaan liggen in ons grote bed. Na hele lange tijd sliep zij eindelijk. Pas tegen 22:00 kon ik naar Flinder, ik liep er met pijn in mijn buik naar toe, letterlijk en figuurlijk. Het was koud en ik voelde mijn tranen prikken, liep met loot in mijn schoenen maar voelde het of dat ik er naar toe vloog, zo snel liep ik.

Daar aangekomen, deed ik mijn jas uit en haalde ik Flindertje uit het water en droogde haar af, met liefde en zo zacht mogelijk. Eerst heb ik nog voor de zekerheid een extra voet afdrukje gemaakt, dit wilde ik nog graag doen voor mijn ring met afdrukje en daarna, zoals ik bij al mijn kindjes altijd graag doe na het badderen, pakte ik haar goed warm in de doeken en knuffelde met haar. We zijn in een lekkere bank gaan zitten met een dekentjes. Ik heb alles bekenen, nageltjes, teentjes, neusje, oortjes, haartjes, tepeltjes, kleine billetjes, oogjes, echt alles. Flindertje heeft dezelfde lange benen als haar zus en heb buikje van haar broertje. Ook hebt ik overal aan gevoeld en geroken, ik wilde haar zo goed mogelijk in mijn geheugen griften en nóóit meer vergeten hoe ze rook of eruit zag.
Ik was rustig en sprak tegen haar, heb zoveel gezegd en voor haar en ons gezin gebeden, ik voelde me sterk totdat ik dacht aan wat de volgende dag ons zal brengen. Ik heb toen zo hard gehuild, mijn kleine meisje gewiegd en gekust. Honderdduizend kusjes, overal, als ik er aan denk moet ik weer huilen het zal nooit stoppen, wat een groot verlies en verdriet. Wat was ze toch mooi, eigenlijk is, want ze is altijd zo mooi gebleven in ons gedachte en hart is zij bij ons!

Liefs Sharon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.