Kind & Gezin·Mammie blogt

Shirley: “Heeft ons kindje ook het MEN2A sydroom?”

Ik ben op Google gaan kijken wat alles precies in hield en daar kwam ik allerlei horror verhalen tegen waardoor ik me niet alleen zorgen maakte om de baby, maar opeens ook steeds meer om Marco. We besloten een afspraak te maken bij de klinisch geneticus in het Erasmus MC….
Het is voor ons een spannende tijd geweest, want hoe komen wij erachter of ons kindje misschien ook het MEN2A syndroom heeft of niet..?


Om te kijken hoe alles precies zat maakte wij een afspraak bij de klinisch geneticus in het Erasmus MC. Tijdens de half jaarlijkse controle van Marco bij de endocrinoloog kregen wij een verwijzing, na een aantal weken konden we pas terecht en dat deed me geen goed. Ik sliep slecht, at slecht en was alleen maar aan het piekeren, datzelfde gold ook voor Marco.

Eindelijk was de dag van de afspraak daar, we hielden het bijna niet meer van de zenuwen. De weg in de auto ernaartoe waren we allebei erg stil, dat was normaal nooit zo. We liepen het gebouw in en hielden elkaars hand net iets steviger vast dan normaal. In de wachtkamer zagen we foldertjes liggen over het MEN2A syndroom, ik heb ze gepakt en zonder te lezen in mijn tas gestopt, want ik kon me toch niet focussen op de letters. Na een paar minuten in de wachtruimte, die voor mijn gevoel wel een uur leken te duren, werden we naar binnen geroepen. We vertelde de klinisch geneticus ons verhaal en zij legde ons uit dat de baby 50% kans had om draagster te worden van het MEN gen.

De beste manier om erachter te komen of onze baby draagster was, was om na de bevalling navelstreng bloed af te nemen en dat meteen op te sturen naar het Erasmus MC. Daar zou er een DNA onderzoek gedaan worden en na 3 maanden zouden wij daar de uitslag van krijgen. Wij konden zelf kiezen of we de uitslag per brief wilde krijgen of dat we het fijner vonden om een afspraak te maken op kantoor, wij kozen voor het eerste.

Ook de weg terug naar huis was het erg stil in de auto, we moesten beide even verwerken wat er net allemaal gezegd was, we hadden zoveel nieuwe informatie gekregen. Eenmaal thuis begon ik heel hard te huilen en kwam de spanning van de afspraak eruit, ik hoopte zo dat ze gezond was. Na een lang en fijn gesprek met Marco hadden we besloten dat we zouden proberen het een beetje los te laten, omdat we er op dat moment niets meer aan konden veranderen, maar vooral om nog zoveel mogelijk van de zwangerschap te kunnen genieten het is tenslotte iets heel moois om zwanger te zijn.

En toen was het 20 mei 2012, het was zover, mijn vliezen braken ’s ochtends om half 6. Om half elf moesten we met spoed, vanwege de storm weeën, naar het ziekenhuis. Marco is tijdens de hele bevalling geen moment van mijn zijde geweken niet eens om koffie te halen. De zusters vertelde mij later nog hoe lief ze dat vonden en dat maakte mij alleen maar meer trots op mijn man!
Een paar minuten voor 1 is Chiara ter wereld gekomen. Nadat Marco de navelstreng door had geknipt werd er door de zuster bloed afgenomen en meteen opgestuurd naar het Erasmus, de uitslag zou 3 maanden op zich laten wachten ik weet nog heel goed dat ik naar haar keek en smolt, ze was zo mooi en zo lief. Wij hoopte met heel ons hart dat Chiara gezond was. Marco en ik keken elkaar aan en we dachten op dat moment allebei hetzelfde “Dit zouden 3 hele lange maanden gaan worden…”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.