Persoonlijk·Vroeggeboorte

Wat gebeurde er na de bevalling?

Even een beetje terug in de tijd.. na de bevalling, het verlies van onze baby, het afscheid en de crematie was het allemaal nog niet over met de “ellende”, in hoeverre dit ooit over zal gaan natuurlijk. Hoe dan ook, ik kreeg nog een klap na. Mentaal ging het al niet zo best, maar daarboven op kwam het lichamelijke nog eens om de hoek kijken. 


Na de bevalling, had ik veel last van bloedverlies, omdat ik een natuurlijke bevalling heb gehad was het logisch dat ik vloeide, ik was ook direct erg druk dus mijn lichaam had geen rust. Er moest ook zoveel geregeld en gedaan worden.
Ik had veel last van mijn buik, misselijk, had een afwezig en flauw gevoel, net of alles langs mij heen ging en daarbij verloor ik stolsels. Maar toch wist ik deze “klachten” geen plekje te geven, er was geen ruimte om ermee bezig te zijn of maar iets van aandacht te geven. Tuurlijk dacht ik wel “dit voelt anders als bij de vorige bevallingen”, maar dacht te gelijkertijd ook ”logisch dat ik mij flauw voel, ik verlies bloed en stolsels” of “nja dat misselijke gevoel hoort er vast gewoon bij, bij al het verdriet ook”, eigenlijk wuifde ik het achteraf maar gewoon weg.
De verloskundige hield het wel in de gate, maar bij lichamelijk onderzoek zagen hun niks vreemds naast het bloedverlies, wat nog mocht zo net na de bevalling. En daarbij was mijn baarmoeder weer mooi en netjes op zijn plaats, prima dus.
Ik ging door, met mijn kinderen verzorgen, dagelijks naar Flinder, haar verzorgen, familie en vrienden ontvangen, nadenken over de crematie en ga zo maar door. Nadat de crematie “achter de rug was” was en dus ruim 5 dagen na de bevalling bleef het bloedverlies aanhouden en zelfs erger worden. De stolsels die ik verloor werden groter en deden zelfs wat zeer, het zat mij niet lekker en heb contact gezocht met de verloskundige, check was goed, dus even aankijken, als ik nog een keer koorts, buikpijn of meer verlies kreeg moest ik direct bellen. Het werd niet meer maar ook niet minder, zelfs het weekend ging eroverheen en zondag verloor ik echt een enorme bloedprop, beetje vlees-achtig (vies he? maar het was echt zo).

“Toch nog een stukje placenta
in de baarmoeder?”

De verloskundige vond het nu ook wel wat lang duren en stuurde mij door naar de gynaecoloog. Maandag, 11 dagen na de bevalling, ging ik naar de gynaecoloog, eenmaal aangekomen en mijn verhaal aangehoord te hebben zei de gynaecoloog dat de placenta er zo mooi uit kwam (wat ook echt zo was!) en deze helemaal compleet was en het dus bijna “gek” was als dit achteraf niet het geval was. Er werd een onderzoek en echo uitgevoerd, bij de inwendige echo werd het gelijk duidelijk…. Nog een stukje placenta in mijn baarmoeder! En die moest eruit, onder narcose, gelukkig een dagopname, maar toch weer een hele aanslag op mijn lichaam.
Mijn baarmoeder is dus hard aan het werk het stukje placenta eruit te krijgen, vandaar dar ik dus af en toe echt lag te puffen in mijn bed alsof ik lichte weeën had. De gynaecoloog gaf aan de volgende ochtend mij gelijk te willen opereren. Ik was direct in tranen, ook omdat het dus echt even enorm tegen zat maar vooral omdat ik eigenlijk die dinsdag het as van ons dochtertje op konden gaan halen. Na dit uitgesproken te hebben gaf de gynaecoloog aan dat hij mij morgen niet wilde helpen, emotioneel was dit te zwaar en de afspraak verzetten om het as op te halen dat vond hij niet nodig. Daarom werd ik de woensdag geholpen, er kon alleen niks gepland worden dus moest ik mij woensdag om 9:30 melden op de polikliniek zodat ik daar een spoedplek kon krijgen.

Woensdag om 9:30 melde ik mij op de poli, samen met mijn vriend en zoontje wachten wij af van wat de bedoeling was. Wat een geluk dat de gynaecoloog naast de Kinderpoli zit zo kon Naath lekker spelen. Enige “nadeel” waren de huilende, in slaap wiegende baby’tjes en een baby’tje lief aan de borst bij zijn mama, ja dan breekt je hart eventjes. Ik zat er natuurlijk voor iets heel anders met hele andere gedachte en gevoelens, maar toch kon ik ergens wel blij zijn voor deze mama’s met hun lieve kindjes en genoot ik van mijn eigen eigenwijze jongen en grote zus die zo goed haar best op school aan het doen was. Zij werd opgehaald door opa en oma zodat ze niks hoefde te weten van deze ziekenhuis opname, `s middags zijn zij lekker de stad in gegaan en ’s avonds uiteten geweest bij de Mac Donalds en als kers op de taart mocht zo ook nog eens blijven logeren.
Het wachten duurde erg lang, pas om 11:00 was ik aan de beurt en werd er verteld dat ik moest gaan bloedprikken en mij mocht melden op de dagbehandeling. Samen met mij zat er al heel de tijd een vrouw te wachten, alleen, met oordopjes in wat muziek te luisteren, we lachte af en toe naar elkaar en waren achter elkaar aan de beurt.

Bij het bloedprikken gaf ik mijn 2 mannen een dikke knuffel en een kus en moest ik met pijn in mijn hart tegen een huilende Naath zeggen dat mama echt snel terug zal komen. Gelukkig stuurde mijn vriend al snel een foto dat hij weer gestopt was met huilen en heerlijk een fristi zat te drinken.
Na het bloedprikken mocht ik plaatsnemen in de volle wachtkamer van de dagbehandeling. Na 5 minuten kwam daar de mevrouw ook zitten die ik al eerder de hele ochtend had gezien op de poli gynaecologie. Ze keek mij aan en we lachte weer, ik dacht laat ik eens iets zeggen en zei “toch ook doorgestuurd?”. “Ja” antwoordde ze “laat het maar snel voorbij zijn hoor, want voor mij was het helemaal niet de bedoeling, ben al over de 40 en een kind erbij is nu niet helemaal de bedoeling”
Oeps dat was even slikken, wij zaten hier dus duidelijk beide met een andere gedachtegang en een andere reden, hoe ga je dit uitleggen. Maar ze vroeg toch waarom ik hier ook zat dus heb ik maar eerlijk geantwoord. De dame in schrok hier zichtbaar van en verontschuldigde zich netjes. Ik gaf aan dat het niks uitmaakt, iedereen heeft zo zijn eigen redenen om iets wel of niet te doen, ik zal niet oordelen, maar uiteraard voelde ik wel een steekje pijn en verdriet. We wisselde nog wat uit en mij werd duidelijk dat dit een vrouw is met een goed hart en zij zeker een reden had waarom zij deze keuze voor haar zelf had gemaakt, al hoop ik natuurlijk stiekem dat ze toch de andere uitgang heeft gekozen als ik heen werd geroepen. Ik werd namelijk al snel binnen geroepen en kreeg een opname gesprek, ok kleding aan en mocht op bed liggen. Dit deed ik maar al te graag, want jemig wat was ik moe zeg. Ik luisterde wat muziek en kon ik zelf nog een beetje mijn ogen dichtdoen.

“De arts noemde mijn naam.
En toen viel ik in slaap..”

Na een klein uurtje werd ik meegenomen naar ok, ik kreeg een infuus, allemaal dubbel checks en had een super super lieve verpleegkundige aan mijn bed staan, wat is zo een verpleegkundige toch waardevol. Zo zien andere mij mogelijk ook wel als ik mijn witte pak aan heb en aan het werk ben, maar nu, nu was ik even de patiënt en daar ging het echt niet lekker mee. Dat zag de verpleegkundige goed, zij regelde dan ook dat ik eerder voor de curettage mocht en dit kon ook op de planning, dus dat was erg fijn.

Ik werd op een koud bedje gelegd, mijn armen werden gespreid en het hele team stond om mij heen. De arts noemde mijn naam, geboorte datum, mijn voorgeschiedenis, eerdere OK’s gehad, geen schildklier meer, gebruikt medicatie, is 18 januari bevallen met 19 weken zwangerschap, toch? “Nee dokter met 23 weken”…. en daar lag ik dan verloren en alleen, met mijn armen vast, te huilen. Ik zag medelijden in de ogen van de arts en hij slikte zijn emotie weg. Gelukkig was die lieve verpleegkundige daar en heeft mij getroost als een klein kind. “Laat het maar gaan” zeiden ze, “we gaan goed voor je zorgen, je bent een sterke vrouw”… En toen viel ik in slaap.

(de verpleegkundige ben ik na een aantal weken in het ziekenhuis nog eens tegen gekomen, ik herkende haar uiteraard en zijn mij ook. Ze gaf aan nog veel aan mij gedacht te hebben, ze zag in mijn ogen het verdriet van haar/een moeder die haar kindje is verloren. Haar broer was namelijk op jonge leeftijd bij een ongeval overleden)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.