Kind & Gezin·Persoonlijk

Maandagochtend- mama mist jou!

Het is weer maandagochtend. Soms schrijf ik voor de kinderen een stukje over hun ochtend, middag, avond of wel eens een hele dag. Vooral als deze anders als anders is geweest, niet over nagedacht, maar gewoon zoals het is. Was het een leuke, droevige, drukke, gezellige dag en wat deden we toen allemaal. 
Alweer even geleden schreef ik dit stukje voor/over mijn dochter. Het was ook maandagochtend, koud en zij voelde verdriet..


Het is maandag. Ik moest jou wakker maken, even knuffelen, net iets te laat wakker dus even de vaart erin. Tandjes poetsen, gezichtje wassen en insmeren (met nivea tegen de kou), haartjes kammen, bril schoonmaken en kleertjes aan. Wij kunnen naar beneden waar we een boterham eten, schooltas inpakken en snel de schoenen en jas aan. Het is koud, dus we kleden ons warm aan, muts op, wanten aan en een dikke sjaal om. Hand in hand lopen wij naar school. Je verteld dat je blij bent dat je weer jou lieve juf ziet straks. Na het weekend heb je de juf vaak toch wel gemist, maar in deze tijd merk ik dat je haar vaker en meer mist. Waarschijnlijk geeft school (en de juf) jou de juiste afleiding, die je nu hard nodig hebt.
Op school gaat de dikke sjaal, wanten en muts in de tas en de inhoud van je rugzakje in de bakken op school, een koekje, appeltjes, brood en je bekers met sap en water.

Maar dan moet je de klas in en word je stilletjes, “mama, jij moet mee! Wil je nog even bij mij blijven”
Je gaat rustig op je stoel zitten en steekt gelijk je duim in je mond, verlegen, maar ook door alle drukte om je heen, deuk je een beetje ineen. Ik vraag mij af wat er in jou hoofdje omgaat, ik voel het verdriet en spanning. En opeens komen er tranen, je bent ontroostbaar, anders heb je dit nooit! Soms wat moeite met gedag zeggen, maar huilen is allang geleden dat je dat hebt gedaan.
De juf merkt dit gelukkig op en roept je bij haar, je kruipt op schoot en kijkt waar ik heen ga. De juf knikt dat het goed is, maar mijn hart breekt.. Het moet, er moeten nieuwe stappen gezet worden, je moet weer dagelijks naar school, maar er zit nog zoveel bij jou dwars, ik zie het aan je.

Ik blijf nog even op de gang staan, daar waar jij mij niet ziet, dan kijk ik nog even naar binnen door het raam en zie ik dat je een tissue gaat halen. Jij ziet mij en je zwaait, je oogjes staan droevig, maar gelukkig met een voorzichtige lach!

Mamma mist jou.


Hou maar m’n hand vast, want ik ben bij je.
Hou maar m’n hand vast, ik laat je nooit alleen, alleen.
Ik zorg voor jou, ik hou van jou, ik zorg voor jou.
Ik zorg elke dag voor jou.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.