Persoonlijk·Vroeggeboorte

Stomme vragen bestaan niet! Of toch wel?

“Er bestaan geen stomme vragen”, zeggen ze vaak. “Er zijn ook geen domme opmerkingen”, denk ik heel naïef.
Nouweee ik kan je vertellen, die bestaan wel hoor! Misschien niet expres, misschien weten mensen niet wat te zeggen en zeggen ze het verkeerde, maar bij sommige mensen vraag ik mij af… Waarom deze vragen of opmerkingen, waarom?

Van het moment dat wij te horen kregen dat onze dochter erg ziek was tot het moment dat ik ben bevallen heeft 4 weken gezeten. Deze periode zit er niet zomaar tussen, nee dit heeft allemaal een reden. Alleen sommige mensen hadden hier een mening over, en daar kreeg ik dus de “waarom” gedachte bij. Ik deel hieronder een aantal niet zo tactische vragen en mijn antwoorden/gedachten hierop met jullie.

1. “Ben je nog niet bevallen?”
Uhmm ik heb niet eens de keus gemaakt eerder te gaan bevallen, dus nee nog niet bevallen…

2. “Hoezo je kunt geen keus maken? Dat is zo niet reëel, denk nou toch eens goed na, dit kindje is geen haalbaar feit”
Oké, en dat bepaal jij?? Zullen we eerst even alle uitslagen afwachten..

3. “Heb je nou nog geen datum geprikt? Dat is toch ook zielig voor de kinderen, je geeft ze valse hoop”
De kinderen… dit kleine meisje in mijn buik is ook mijn kindje!! Heb nu 3 kinderen, niet “maar” 2 kinderen om rekening mee te houden. Als ik een datum prik, zoals mensen dat mooi noemen, dan doe ik dat wanneer dit voor mij goed voelt en mijn gezin aankan, er zijn nog zat redenen om dit (nog) niet te doen. Maar die redenen deel ik niet met jou en nu zeker niet meer.

4. Iemand die niet eens vroeg hoe het gesprek was gegaan in het ziekenhuis, maar de vraag stelde “Jij moest toch vandaag naar het ziekenhuis, hoe werkt dat eigenlijk, word je gelijk geholpen?”
Waaaauww waar is de vraag “Hoe is het gegaan in het ziekenhuis?” of “hoe gaat het met je?”. Enne hoezo word je gelijk geholpen? Geholpen!!! Serieus? Ik zeg beter niks meer.

5. Via via wordt er gezegd “Die Sharon hè , die gaat veel te vroeg bevallen van haar kind maar loopt op het schoolplein of er niks aan de hand is en is super nuchter over alles”…
Komt ‘ie nog 1 keertje; ik heb meerdere kinderen! Niet 1 kindje dat ziek is in mijn buik en waarvoor ik moet zorgen, nee ik heb nog 2 andere kinderen waar ik zielsveel van houd en die mij nodig hebben! Ik kan niet huilend door de school lopen en bij mijn dochter haar kapstokje mijn ellende eruit gooien. Nee, ik heb een prachtige dochter die haar moeder nodig heeft, een moeder die op dat moment haar sterk het klasje inbrengt, een moeder die haar met een grote lach op haar gezicht gedag zwaait. En ik heb een prachtige zoon die ook naar buiten moet, die nog niet zijn eigen dingetjes kan doen, dus ik zou wel moeten.
Je kunt niet van de buitenkant zien hoe iemand zich voelt, want wat zij niet hebben gezien is mijn tranen als ik weer naar huis reed of liep, zij hebben niet gezien dat ik thuis mijn jas en schoenen uit doe en regelrecht weer naar boven loop om weer terug mijn bed in te duiken. Niet gezien dat ik niet kon eten of drinken van verdriet en een douche nemen al te veel was. Nee dat heeft niemand gezien en gaat ook niemand zien, dit ben ik en daar ben ik trots op! Ik zou mij nog schuldiger voelen als ik dit niet meer voor mijn kindjes kon doen namelijk.
Niet lang na de bevalling (iets na de crematie) kreeg ik de vraag “Je bent zeker nog niet aan het werk?” . Weer niet eerst netjes de vraag hoe het met mij ging, nee gelijk de bovengenoemde vraag, pure nieuwsgierigheid dus. Mijn antwoord was dan ook “ik ben op de natuurlijke manier bevallen én mijn kind verloren, zou iemand die dat doet waarvan haar kindje nog leeft dan al na een week aan het werk zijn?” “Denk daar zelf maar even over na” dacht ik toen.

Dat je vragen hebt, dat snap ik maar al te goed, dat je ze wilt stellen snap ik ook! Ik sta er ook voor open antwoorden te geven, maar even serieus Denk na voordat je iets zegt, vraag dit tactisch en niet zonder enige aanleiding zo pats boem op Whats-app (dat is nog het laffe van alles, via whats-app).

Ik heb met tientallen mensen contact gehad, zelfs nieuwe lieve vrienden erbij gekregen, mensen die zo respectvol met mij (ons gezin) om zijn gegaan en nog om gaan. Mensen die mij aanspreken op straat, even een schouderklopje geeft, liefdevol gedag zeggen, maar ook mensen die mij berichtjes stuurde met alleen de tekst “Ik weet niet wat te zeggen, maar wil laten weten dat ik aan je denk”. Dat vond ik zo ontzettend lief en zat ik soms gewoon in mijn uppie om te huilen bij het lezen van dat berichtje. Sommige mensen die alleen een hartje of een kusje stuurde, zo ongelofelijk lief! De mensen die ik al even niet had gezien met een kleinigheidje voor de deur stonden, even snel afgeven en mij een hart onder de riem steken met een grote omhelzing, die moeite die ze deden, weer zo lief! Die mensen wil ik bedanken.

En lees je dit en ga je twijfelen of jij iets verkeerds heb gezegd? Nee dat heb je niet!! Want degene die dit wel hebben gezegd die weten dit maar al te goed, doordat ik geen antwoord heb gegeven, eerlijk heb gezegd dat hun reacties mij pijn doet of doordat ik een net zo dom antwoord terug heb gegeven als hun vraag.

Opeens weet je wie je echte vrienden zijn, elke nadeel heeft zo z’n voordeel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.