Persoonlijk·Vroeggeboorte

Misselijk van verdriet.

Na de bevalling, regelwerk, afscheid en crematie was het allemaal niet genoeg ellende bij elkaar en werd ik lichamelijk er nog eens ziek bij. Emotioneel heb ik het constant zwaar, daarnaast voel ik mij lichamelijk ook nog niet goed, dit alles heeft een reden, al moet ik dit allemaal nog een plekje geven voordat ik hier goed over kan vertellen.

“Zoveel liefde om mij heen
maar toch eenzaam”

Na het ophalen van het as viel ik in een diep, zwart en eenzaam gat! Ik zag het allemaal even niet meer zo positief in, al een hele tijd niet besef ik mij opeens. Al weken voel ik mij eenzaam terwijl ik zoveel lieve mensen om mij heen heb staan die mij hier doorheen willen slepen.

Soms heb ik een rustige dag/periode, maar dan opeens overvalt het mij weer.. Het verdriet, de tranen, de boosheid en woede die ik in mij heb, van al die gevoelens en gedachte krijg ik pijn in mijn buik en word ik hartstikke misselijk. Houd mij dagen sterk, maar er hoeft maar iets te gebeuren of ik ben in tranen. “Waar komen die emoties dan toch vandaan zal je denken. Moet ik er met een professional over gaan praten?” Geen idee, want hoe kan je met iemand gaan praten als je zelf niet eens weet wat je voelt? En er zijn toch ook dagen dat het wel ‘gewoon’ gaat. Of lijkt dit maar zo omdat ik dan geen tijd heb om erover na te denken?

“Mag het wondje niet even
wagenwijd open blijven?”

Hoe werkt verdriet eigenlijk psychisch en emotioneel? Dat is geloof ik bij iedereen anders, de ene vecht, de ander vlucht! Ik ben eens op onderzoek uitgegaan om te ontdekken hoe ik hiermee omga.
Ben er achtergekomen dat ik beide doe, beide om het verdrietig niet te voelen of zo min mogelijk te voelen. Ik kom niet altijd even goed bij het gevoel, omdat ik het lastig vind mij hieraan bloot te geven. “Dit wondje moet helen, niet nog verder opengaan!! Anders ga ik hier aan onderdoor” denk ik dan. Maar is dit wel zo, mag het wondje niet even wagenwijd open blijven staan?
Ik moet stoppen om te doen of dit “verhaal” over een ander gaat, ik moet realiseren dat dit mij overkomt, misschien moet ik daar dan toch maar eens over praten met een professional!

Vele manieren zijn er om verdrietige emoties te uitten, er over praten, zwijgen, boos worden, vluchten, je angstig voelen, verdrietig zijn of je voelt je radeloos en lamgeslagen.

Herkennen jullie dit of ga je totaal anders met emoties om, hoe uit jij dit? Je bent niet de enige met deze gevoelens, dus praat erover. Zoek naar wat bij jou past, vraag desnoods om hulp! 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.